Πρωταθλητρια η Ένωση Πάργας.

  Με την 17 νίκη της στο πρωτάθλημα με σκορ 0-1 στην Πέτρα με αντίπαλο τον Κεραυνό έκλεισε την φετινή της παρουσία στο πρωτάθλημα η Ένωση κατακτώντας την πρώτη θέση και τον τίτλο της πρωταθλήτριας ομάδας του Ομίλου της Β΄ΕΠΣΠΛ ταυτόχρονα πήρε και το εισιτήριο της 1ης θέσης που οδηγεί απευθείας στην άνοδο στην Κατηγορία της ΕΠΣΠΛ και του χρόνου η ομάδα μας θα αγωνίζεται στα μεγάλα σαλόνια του τοπικού πρωταθλήματος. Με τιμές ηρώων υποδέχτηκαν οι φίλοι της ομάδας μας την αποστολή της Ένωσης στην παραλία της Πάργας όπου κατέληξε η πομπή των αυτοκινήτων με προηγούμενο το λεωφορείο με την αποστολή της ομάδας που έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομα της στο βιβλίο της ιστορίας. Το πανηγύρι συνεχίστηκε σε παραλιακό καφέ της πόλης μας όπου ανοίχτηκαν οι καθιερωμένες σαμπάνιες και στήθηκε τρελό πανηγύρι το οποίο κράτησε μέχρι αργά το βράδυ όπου αποθεώθηκαν παίκτες , διοίκηση και προπονητής...
 ...« Συγχαρητήρια στους παίκτες μας για την μεγάλη επιτυχία... είμαι  ιδιαίτερα συγκινημένος αλλά και συνάμα πολύ χαρούμενος αφού καταφέραμε το Θαύμα σε μόλις έξη χρόνια από την ίδρυση της ομάδας και την πέμπτη χρονιά σε επίσημο πρωτάθλημα της ΕΠΣΠΛ .... Ευχαριστώ όσους με πίστεψαν ιδιαίτερα τους παίχτες η νίκη τους αξίζει είναι μια καλή ομάδα με πολύ ταλέντο και χαμηλό μέσο όρο ηλικίας  που έπαιξε ωραίο επιθετικό  ποδόσφαιρο απόδειξη τα στατιστικά μας 53 βαθμοί 17 νίκες 2 ισοπαλίες μόλις μια ήττα καλύτερη επίθεση με 55 γκολ και καλύτερη άμυνα μόλις 14 γκολ σε 20 αγώνες. Θα ήταν όμως παράλειψη να μην  ευχαριστήσω ιδιαίτερα αυτούς που τα τελευταία δύο χρόνια στήριξαν αυτήν προσπάθεια ηθικά και υλικά την διοίκηση της ομάδας έναν έναν προσωπικά τον απελθόντα πρόεδρο Ηρακλή Χαλκή που πρώτος πίστεψε στο όνειρο, τους αντιπροέδρους και φίλους Μπάμπη Κυριάκη και Φώτη Δημητρίου τον Γραμματέα Μάκη Πασχοδήμα αλλά και την τριάδα που είχε όλο το βάρος της φετινής χρονιάς τους χαλκέντερους Θύμιο Παππά υπεύθυνο για την επικοινωνία της ομάδας που φέτος ήταν εξαιρετική, τον Νίκο Κόκκορη τον ανοιχτοχέρη ταμία αλλά ιδιαίτερα τον άνθρωπο που έζησε κάθε μας στιγμή μέσα στα αποδυτήρια αλλά και έξω από αυτά τον Γενικό αρχηγό Αλέκο Παππά τον οποίο και ευχαριστώ ιδιαίτερα για την συνεργασία.
    Επίσης θέλω να ευχαριστήσω υπέροχο τον κόσμο μας για την συμπαράσταση είναι πολύ δύσκολο για μια καινούργια ομάδα να κερδίσει την αγάπη του κόσμου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα για άλλη μια φορά τους ευχαριστούμε που κάνανε την ομάδα μας την "επίσημη αγαπημένη της πόλης" υποσχόμαστε να μην τους απογοητεύσουμε ποτέ.
   Τέλος θα ήθελα ιδιαίτερα να ευχαριστήσω κάποιους που ποτέ δεν θυμόμαστε δηλαδή τους γονείς των παιδιών που μας εμπιστεύθηκαν τα παιδιά τους είναι σε όλους γνωστό πώς η ομάδα μας στηρίχθηκε σε παιδιά που προέρχονται από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου της πόλης μας και κατά κύριο λόγο από την ακαδημία μας που λειτουργεί στο αθλητικό κέντρο anthoussa sportpalace πολλά από τα οποία είναι μαζί μου από τα έξη τους χρόνια και τα αισθάνομαι σαν δικά μου παιδιά αυτό είναι το πλάνο μας και για το μέλλον όσο περισσότερα παιδιά από τις ακαδημίες του τόπου μας να αγωνίζονται για την ομάδα.»

  Αναδημοσίευση από τη σελίδα,   sportpalace.eu.

15 Απριλίου, μέρας μνήμης του ξεριζωμού των Παργινών.

193 χρόνια πίσω.

Ημέρα μνήμης του ξεριζωμού των Παργινών.

«Στην Πάργα πίσω…»  του Ιωάννη Πολέμη.

Και μ΄ όλο το τρισκότοδο τους γνώρισα απ΄ αλάργα
στη στράτα και στα ξώστρατα, που παν κατά την Πάργα.
Δεν ήταν ούτε δέκα, ούδ΄ εκατόν. Καθείς στο χέρι εκράτει
κι΄ από ΄να σάκκον τρίχινο, κι΄ οι σάκκοι ήταν γεμάτοι,
κι΄ εκείνοι σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι γάμου,
λες κι΄ είχαν όλοι τους φτερά και δεν πατούσαν χάμου.
Κι΄ αν είστε και φαντάσματα μπορώ να σας ρωτήσω.
-Που πάτε τόσο βιαστικά?

Πάμε στην Πάργα πίσω.
-Και μες΄ στους σάκκους τι έχετε κρυμμένα, βρυκολάκοι,
-Με πεθαμένων κόκκαλα γεμάτοι είν΄ όλοι οι σάκκοι.
Διαβάτης δεν τα πρόφτασε τα΄Αλή-Πασά τα χρόνια.
Σταλμένες απ΄ τα Τάρταρα τα μαύρα καταχθόνια,
σα να βουλήθηκε απ΄ τη γη κάθε καλό να λείψει,
έσπερνε το ξολόθρεμα, το χαλασμό, τη θλίψει.
Τότε στα χέρια του έπεσε κι΄ η Πάργα, η παινεμένη,
μα η Πάργα αν σκλαβώθηκε, ψυχή δεν απομένει,
άνδρες, γυναίκες και παιδιά και νιοι και γέροι κι΄ όλοι
αφήνοντας παντέρημη τη σκλαβωμένη πόλη,
εξεκινήσαμε μαζί να βρούμε αλλού πατρίδα.
Πως το θυμούμαι! Συμφορές πολλές στον κόσμο είδα
Και γνώρισα στη ζήση μου, καμμιά όμως σαν εκείνη,
Μια είν΄ η πατρίδα καθενός, δεύτερη δεν θα γίνει!...
Πριν ξεκινήσουμε μαζί τη νύχτα με φανάρια
στο κοιμητήρι επήγαμε κρατώντας τα΄ αξινάρια,
κι΄ απ΄ άκρη ως άκρη σκάβοντας το κάναμε χωράφι
κι΄ ανοίξαμε τα μνήματα κι΄ έγιναν λάκκοι οι τάφοι,
και πήραμε τα κόκκαλα και τους σταυρούς ακόμα,
για να μη μείνει τίποτα στο σκλαβωμένο χώμα.
Και φύγαμε. Περνά καιρός και εμείς αγάλι-αγάλι
πεθαίναμε κι η μια γενιά κληρονομάει την άλλη,
ως ότου χθες μεσάνυχτα, κράζοντας πέρα ως πέρα
μια σάλπιγγα ετρικύμησε τον ξάστερον αγέρα
σαν τα΄ Αρχαγγέλου η σάλπιγγα για την στερνή την κρίση.
Τα κόκκαλα, που λευτεριά τους είχαμε χαρίσει
κι΄ ανήσυχα, ανυπόμονα την ώρα καρτερούσαν,
(γιατί στην έρμη ξενιτιά την Πάργα ελαχταρούσαν)
πήραν φωνή, κι΄ ανάκραζαν, φωνή βαθειά μεγάλη:
-«Η Πάργα εξεσκλαβώθηκε, πηγαίνετέ μας πάλι».

Από την εφημερίδα «Η Πάργα» τεύχος Απρίλιο – Μάιος – Ιούλιος 2010.