Η άλλη Πάργα!

   Μικρά τραπεζάκια με μάρμαρο επάνω,ποτήρια χαμηλά,το σάμαλι με παγωτό βάλσαμο μετά την διαδρομή Βάλτος - Πάργα και στο χέρι το Μπλέκ να περιμένει το ξεζούμισμα.(ούτε playstation,ούτε κινητά,ούτε παιδιά κακομαθημένα που η λέξη κορεσμός-ικανοποίηση απλά δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους). Δεν προχωρώ σε αφορισμούς, σαφώς και πάμε μπροστά, αλλά η απλή καθημερινότητα, η επαφή μεταξύ των ανθρώπων, η άλλη Πάργα χάνεται και φοβάμαι γίνεται μικρή Αθήνα ...

Πηγή: Αναδημοσίευση από τη σελίδα Giorgos Geralexis στο Φέιςμπουκ.

Πάργα: Αφτιασίδωτη ή λουσάτη, πάντα «θεά»!

Tης Άννας Στεργίου (annastergiou11@gmail.com)
    Αν υπάρχουν μέρη που η ομορφιά τους είναι αλησμόνητη σ” αυτή ανήκει κι η Πάργα. Στάθηκα τυχερή κι έχω επισκεφθεί πολλά μέρη στην Ελλάδα και τον κόσμο. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με την Πάργα. Θα ήθελα να ξυπνώ το πρωί και να πίνω τον καφέ μου, πάντα αντικρίζοντας την και να ομορφαίνει η μέρα μου. Με πατέρα Θεσπρωτό τη γνώρισα στα 2,5 μου χρόνια και τη γνώρισα καλύτερα με τον άντρα μου, που τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε εκεί. Κι από τότε, στα κρατάει αυτός ο έρωτας 40 ολόκληρα χρόνια, όσα και τα χρόνια μου…
Τότε που καθρεφτιζόσουν στα νερά της κι έβλεπες ως το τελευταίο βότσαλο. ‘Ήταν η εποχή, που δε γνώριζαν τόσοι πολλοί τις χάρες της. Σήμερα ζηλεύω τη ζωντάνια της το καλοκαίρι και την ηρεμία της το χειμώνα. Δε μου πάει, να πάω στην Ήπειρο και να μην κάνω μια βόλτα στη γύρα της. Δηλώνω όμηρος της γοητείας της, του βενετσιάνικου κάστρου της, της αρχιτεκτονικής της. Είναι μια κούκλα όλον τον καιρό. Άβαφη, αφτιασίδωτη το χειμώνα, με κοκκινάδι το καλοκαίρι. Κι ας με πιάνει η καρδιά μου πια, κάθε φορά που θα βρω να παρκάρω. Αποζημιώνομαι και με το παραπάνω μόλις που θα προχωρήσω λίγο στα στενοσόκακα της.